1

ΒΟΥΤΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΥΣΚΑΦΟΣ «ΘΕΤΙΣ» ΤΟΥ ΕΛΚΕΘΕ

ΒΟΥΤΙΑ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΥΣΚΑΦΟΣ «ΘΕΤΙΣ» ΤΟΥ ΕΛΚΕΘΕ

ΣΤΑ… ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΕΛΑΓΙΑΣ

… ΟΛΑ ΑΥΤΑ… ΣΤΑ 170 ΜΕΤΡΑ ΒΑΘΟΣ!

Η… αποστολή ξεκίνησε με τις εξής ερωτήσεις «Είσαι κλειστοφοβική; Έχεις πρόβλημα με την καρδιά σου;». Η απάντηση ήταν «όόόόόόόόόχι», αλλά με επιφύλαξη (τι μου λένε τώρα;). Η αποστολή; Ταξίδι με το ωκεανογραφικό «Αιγαίο» του ΕΛΚΕΘΕ και βουτιά με το βαθυσκάφος «Θέτις»!

Έτσι, λοιπόν, αφού, δεν το κρύβω, είχα αγχωθεί λίγο (φταίει και η αδελφή μου που ήθελε να με φιλήσει και να με αποχαιρετήσει – γιατί, δε θα γυρνούσα;) και ενώ άλλοι μου έλεγαν «δως μου τη θέση σου, σε ζηλεύω» και κάποιοι «εγώ δε θα έμπαινα με τίποτα», κίνησα χθες το πρωί (με την αυγή σα να πηγαίνω σχολική εκδρομή- όπως σχολίασε μια ψυχή) για το λιμάνι του Ηρακλείου, όπου- σημειωτέον- το «Αιγαίο» βρίσκεται και σήμερα (6μμ με 8μμ δέχεται επισκέψεις).

Το «Αιγαίο» είναι μικρό «θηρίο», 62μ, με δυνατότητα να φιλοξενεί ως και 42 άτομα. Κορυφαίος, όμως, φιλοξενούμενος το «Θέτις»(μήκος 3,4μ, πλάτος 2,4μ, ύψος 2,5μ, βάρος 5,5 τόνοι, πλήρωμα 2 άτομα). Μετά την ξενάγηση, η βόλτα προς την Αγία Πελαγία, όπου βρίσκεται το ναυάγιο του γερμανικού πλοίου, από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι απορίες πολλές: «Επικοινωνεί το «Θέτις» με το «Αιγαίο» και πώς;», «Τι θα γίνει αν τελειώσει η μπαταρία του;» (Η οποία διαρκεί περίπου 4 ώρες και για να φορτίσει θέλει περισσότερες…), «Θα μας παρακολουθεί το ROV (υποβρύχιο τηλεκατευθυνόμενο όχημα)»;

Οι απαντήσεις, τύπου «Μην ανησυχείς», δε με κάλυπταν. Η αλήθεια είναι ότι το «μπλουμ» με το υποβρύχιο (βαθυσκάφος) ήταν μια εμπειρία που , σίγουρα, δε συγκρίνεται με τίποτα άλλο. Για την ιστορία, πιο τρομακτικό μου φαίνεται, πλέον, ένα ταξίδι με … αεροπλάνα και βαπόρια παρά με το «Θέτις».

Λίγο πριν τις 4 το απόγευμα, έφτασε η … ώρα μου. Μπαίνει μέσα ο πιλότος (με 25 χρόνια εμπειρία στο πολεμικό ναυτικό) και ακολουθώ. Γύρω μου πολλά μέλη του «Αιγαίο» να συνδράμουν στην… είσοδό μου στο «Θέτις»… «Βάλε το δεξί πόδι εδώ, το αριστερό εκεί, βγάλε τα παπούτσια σου (!) και μπες!».

Μάλιστα… Είμαι μέσα, με τον πιλότο μας χωρίζει κάτι με… κόκκινα, νομίζω, κουμπιά. Παντού οθόνες, σόναρ, βλέπουμε (εγώ δεν καταλαβαίνω τι) ρυθμίσεις, τύπου βάθος, ύψος από βυθό, πορείες αυτόματου πιλότου, γράφημα για προπέλες, ενέργεια που καταναλώνουμε, πόσο ρεύμα, μπαταρία, θερμοκρασία, πίεση υδραυλικών… το σόναρ σκανάρει την περιοχή σε απόσταση 50 μέτρων, αέρα στο balance… Όλα κουμπιά και φώτα που επέλεξα να… αγνοήσω για να μην τρομοκρατηθώ.

Α! Να θυμηθώ να πω ότι ο πιλότος- για παν ενδεχόμενο- μου έδειξε πώς επικοινωνώ (ΕΓΩ! ) με το «Αιγαίο» και πώς (με τον αέρα…) ανεβάζω πάνω το

«Θέτις»… Ξανά, μάλιστα! Λοιπόν, το ναυάγιο…

Είδαμε, αρχικά, συντρίμμια ναυαγίου, πλησιάσαμε για να βιντεοσκοπήσουμε προπέλα και πηδάλιο. Είδαμε την πρύμνη του πλοίου, την προπέλα του ναυαγίου, την πλώρη , τις άγκυρες, το κατάστρωμα της πλώρης, από όπου έχουν φύγει τα σανίδια, πιάτα, γερμανικό κράνος, κροτίδες… Όλα αυτά σε απόσταση μόλις 2,5 μέτρων από τα συντρίμμια, σε βάθος 170 μέτρων!

Ήρθε η ώρα της επιστροφής γιατί «όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν».

Από ψάρια, τίποτα σχεδόν! Ο ήχος και τα φώτα του βαθυσκάφους τα διώχνουν, μόνο κάτι μικρούλικα κοντά στο ναυάγιο που φαίνεται πως δεν χαμπαριάζουν από εισβολείς.

Α! Όσο κατεβαίναμε, δεν έβλεπα τίποτα, μόνο ένα σκούρο μπλε τοπίο με…σκόνη; Ίζημα μου είπαν…

Ό, τι έβλεπα ήταν στο βυθό, από τους προβολείς του βαθυσκάφους. Λοιπόν, άρχισε το τέλος.. «Θέτις, Θέτις στο Αιγαίο…» και ζητάμε άδεια να ανέβουμε!

Τα 170 μέτρα έγιναν 120, 90, 20 και τσουπ… το φως, οι ακτίνες του ήλιου στη θάλασσα, βλέπω! Έρχεται ο δύτης, μας φτιάχνει, ανεβαίνουμε σιγά-σιγά.. προσγειωνόμαστε στο ωκεανογραφικό και ανοίγει η… καταπακτή. Μπουμ στα αυτιά από την πίεση αλλά.. λίγα πράγματα. (όλα, περίπου 1 ώρα μετά το «μπλουμ»).

«Κατέβα όπως ανέβηκες, δεξί πόδι εδώ, αριστερό εκεί, κάτσε να βάλεις τα παπούτσια σου» και… ΜΠΟΥΓΕΛΟ! Το βάπτισμα! «Δεν είναι διαπραγματεύσιμο το μπουγέλο», είχαν προειδοποιήσει από την αρχή (κακά τα ψέματα, οι άνθρωποι ήταν ειλικρινείς). Ε, μισό ποτήρι νερό μέσα στη ζέστη, καλό ήταν…

Αρχίσει η επιστροφή και back to reality.

Α! Μην ξεχάσω το καπελάκι μου, το οποίο το φορούν μόνο όσοι έχουν βουτήξει και, αν άκουσα καλά, στον κόσμο δεν ξεπερνούν τους 1.000! (που έχουν μπει σε ανάλογα υποβρύχια). Αν δεν είναι αυτό μοναδική εμπειρία, τότε τι;

Μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» οφείλω σε πολλούς: Να πω, κατ’ αρχάς, ότι το «Αιγαίο» βρίσκεται στο λιμάνι του Ηρακλείου, στο πλαίσιο της έκθεσης για την κλιματική αλλαγή που φιλοξενείται στο ΔΕΚΚ (πρώην αμερικανική βάση).

Συνεπώς, «ευχαριστώ» το Ενυδρείο Κρήτης, το ΕΛΚΕΘΕ, τους κ.κ. Κώστα Συνολάκη, Μιχάλη Παπαδάκη και Φώτη Πανταζόγλου.

Για την ξενάγηση, τις ιστορίες που μου είπαν από αρχαία και σύγχρονα ναυάγια, συγκρούσεις αεροσκαφών και ανάσυρση συντριμμιών, τη ζεστή φιλοξενία και την άνεση που αισθάνθηκα μαζί τους όση ώρα ήμουν στο «Αιγαίο», ευχαριστώ το συντονιστή του τμήματος υποβρυχίων δραστηριοτήτων του ΕΛΚΕΘΕ, κ. Δημήτρη Σακελλαρίου, τον καπετάνιο, κ. Θεόδωρο Κανακάρη, τον πιλότο, κ. Κώστα Κατσαρό, καθώς και τους κ.κ. Θόδωρο Φωτόπουλο, Λεωνίδα Μανουσάκη, Μανώλη Καλλέργη και Βασίλη Στασινό και, φυσικά, όλους όσοι βρίσκονταν χθες στο «Αιγαίο».

Καλά ταξίδια!

Α! Και η πέρκα φοβερή αν και δεν είμαι fun του ψαριού.

Stay TUNED στο cretadrive.gr για φωτογραφικό υλικό και βίντεο από την εμπειρία μου αυτή…

Click to share thisClick to share this